Hıdır Dulkadir

Hıdır Dulkadir 1952 Tunceli/Kırmancki Kortu’da (Meşeyolu köyünde) doğdu. 1979 yılında yurtdışına çıkmak zorunda kaldı. Sekiz yıl yurtdışında sürgünde kaldı. Bugüne kadar beş özel iki de ortak kitap yayınladı. Hâlâ Almanya’nın Duisburg kentinde yaşıyor. Evli ve dört çocuk babasıdır.

Kitaplar
1) MUNZU’A AKAR YÜREĞİM Aralık 2009, Tij Yayınları, İSTANBUL, ISBN:978 975 8227-33-9
2) Dersim Halk Edebiyatından Örnekler, PEPUGE DES U DI KOWU, iki dilde Kırmancki ve Türkçe. 80-100 yy’lık Dersim Ağıtları. KALAN Yayınları, ANKARA Temmuz 2011, ISBN:978-605-62261-2-0
3) KUTSAL MEKANLAR VE EFSANELERİMİZ, KALAN Yayınlar, ANKARA, Mayıs 2012, ISBN: 978-605-62261-5-1
4) YÜREĞİM DERSİM’DE KALDI, Öyküler, KALAN Yayınları, ANKARA, Şubat 2013, ISBN:978-605-89386-3-1
5) VAROLDUĞUM TOPRAKLAR – Dersim, KALAN Yayınları, Mayıs 2013, ISBN: 978-605-86386-4-8
Kollektif Kitaplar
1) Evinde Yabancı, Türkiye’nin Sesi Radyosu 2006 yılı Öykü Yarışmasına Katılan Dinleyici Öyküler TRT Yayınları, 2007, ISBN: 978-975-7655-77-0
2) Söz Uçar, Yazı Kalır – Das Gesprochene verfligt, das Geschriebene bleibt, DİALOG Edition, ISBN 978-3-9812594-2
Yazılarını yayınladığı Gazete ve Dergiler
* Munzur Haber Gazetesi, DERSİM
* Dersim’de İklim gazetesinde köşe yazarlığı yaptı (2006-2007), ANKARA
* Tunceli Emek Gazetesi, DERSİM
* Dersim Etnoğrafya Derğisi, MUNZUR/ANKARA
* Berfin Bahar Derğisi makale, deneme ve öyküler yayınlıyor, İSTANBUL
* Dersim Post, KÖLN
* Bezuvar Dergisi, DERSIM (Kendi ana dili Kırmancki (Zazaca) masal ve öykü yazmaya devam ediyor)
* Gomanweb ve Gomemişi adlı internet sitelerine haber, makale ve denemeler yazıyor.
Ödüller

2006 yılında TRT-TSR (Türkiye Sesi Radyosu) nun düzenlediğ öykü yarışmasında “ÇOBAN SİLONUN ADAMI“ öyküsü ödüle layık görüldüğü için EVİNDE YABANCI öykü kitabında yer aldı.

Hakkında söylenen

İletişim: kortu@gmx.de
~~~~~~~~~~~~~~~reading rehearsal~~~~~~~~~~~~~~~

SUNU

Yazdıklarımın önemli bir kısmı büyüklerimden dinleyip derlediklerimdir. Onların anlatımlarından; ön ve son sözlerine kadar yararlandım, şekillendim. “Köyümün Kaderi Değişti” makalemden sonrası, yaşadıklarımdır. Beni, köyümü yazmaya teşvik eden ve ilham veren önemli nedenlerden biri, Mahmut Makal’ın 1950 yılında yazdığı ‘‘Bizim Köy” adlı eseri oldu. 63 yıl sonra Mahmut Makal’dan esinlenerek kendi köyümü yazmaya karar verdim.

Anadolu’da çoğu köyler birbirine benzer, yaşamları birdir. Dersim’de ise hayat bir başkadır. Anadolu köylerinden biraz daha farklıdır. İnsanları sıcak, günlük yaşamları daha çilelidir. Kışları başka, yazları bir başkadır memleketimin. Yaşantımın ve rüyalarımın gerçekleştiği varolduğum topraklar, köyümdü.

Yaşamın geçiciliğini anlatan Yunus Emre’nin “Mal sahibi, mülk sahibi hani bunun ilk sahibi?” dizesindeki gibi, Dersim’in ilk soyu Khalmem Sır’a kadar yedi, Murte Khalmem‘den sonra da yedi nesil geçmiştir. Bu kitapta yazılanlar, yedi neslin hikâyesidir (çocuklarım dahil). Gözlemlerime ve çocukluğuma dayanarak 1956–57 yıllarından 1977 yılına kadar uzanan dönemi yazıyorum.

Bu eserime katkı sunan sevgili dostum Seyfettin Elaldı’nın (Seyfî Mûxûndî) dediği gibi “dilini kaybeden bir ulus inancını, kültürünü, geleneğini, geçmişini, geleceğini de kaybeder.’’

Bu eserim, ince kalemi ile en ince noktasına kadar, kelime, cümle ve paragrafı delik deşik eden sayın Vecihi Timuroğlu hocamın gözlemlerinden geçti. Dosya bana Ankara’dan geri geldiğinde korktum. Telefon ile kendilerini aradım. “Hocam ben bu dosyanın altında çıkamam. Çok karalamışsınız. Çok nasihatler vetmişsiniz. Ben bunun ne önünü ne de sonunu bulurum’’ dediğimde, Vecihi Hoca: “Yaparsın yaparsın, edersin edersin, başarırsın başarırsın, sana güveniyorum’’ sözleri ile bana cesaret verdi. Kendisinden aldığım cesaretle cümle cümle, kelime kelime, harf harf yeniden inceledim ve yazdım. Çoğu önerilerini, nasihatlerini yerine getirdim. Diğer yazılarımda da bunları bir bir uygulayacağım. Karalanan dosyayı tam dört haftada noktaladım. Önsöz için, yeniden Vecihi hocama, Ankara’ya geri gönderdim. Demek istediğim, bir yazarın yazması ayrı bir emek, tarihçi bir insanın kaleminde geçmesi ayrı bir başarı ve emektir. Vecihi hocamın önerilerinin, nasihatlerinin hiç birini yabana atmadım. Ama eserimdeki halkın yerel konuşmalarından da vazgeçmedim. 22.01.2013 saat 11,15’te kendilerine gönderdiğim dosya Ankara’ya vardığında, Vecihi hoca rahatsızlanmıştı. Hastanede yatıyordu. Taburcu olup eve geldiğinde, konuşacak durumda değildi. Kendilerine geçmiş olsun dileklerimi ilettim. Son olarak 28 Mart 2013 tarihinde, kitabımda yer alan “Teşekkür” paragrafını telefonda kendilerine sözlü olarak okudum. “Başarılar dilerim” mesajı ile yeniden kutladı. Sayın Vecihi Timuroğlu hocamı, sonsuz saygılarımla selamlıyor, hürmetlerimi arz ediyorum. Kendisi de bir Dersimli olan araştırmacı-yazar, Baba Mansur (Bamasur) Ocağı’ndan sayın Seyfettin Elaldı’ya (Seyfî Mûxûndî), “VAROLDUĞUM TOPRAKLAR – DERSİM -” ismini kitabıma yakıştıran, Fakir Baykurt Edebiyat Kahvesi yazarlarında Kemal Yalçın’na, 14 yıllık yazın hayatımda, sürekli bana moral, cesaret ve Kırmancki ana dilimde destek sunan, saatlece bilgisayardan, kitabın sayfalarından gözlerimi ayırmayan beni, sabır ve selametle yemek yemeye, kahvaltı yapmaya, çay ve kahve içmeye bekleyen eşim Sayime hanıma en içten sevgilerimle teşekkkür ediyorum.

Defalarca dosyamı fotokopi yapan, resimleri titizlikle yayınevine PDF olarak gönderen kızım BESE’ye (İlknur’a), kapak fotoğrafına emek ve şekil veren Kalan yayınlarından Melahat hanıma, bu eserime sponsorluk yapan 13. soyağacından köylüm Zülfü Bayar’a, sevgili Sebahat Aykurt hanımefendiye, Hüseyin Araç ailesine en içten duygularımla teşekkür ediyorum.

Ondört yılda tamamladığım bu eserimi okuyucularımla paylaşmaktan onur duyuyorum.

„VAROLDUĞUM TOPRAKLAR – DERSIM“ Kitabından